Jonge honden, een dark horse en een Alter Fuchs

NK veteranen:

Jonge honden, een dark horse en een Alter Fuchs

Toegegeven, de motoriek is niet meer zo dynamisch als vroeger, de hoofdbedekking is grijs of (grotendeels) verdwenen maar de wilde haren hebben ze nog niet verloren. Kortom, de ouwetjes deden het nog best op de twaalfde editie van het open NK veteranen. Net als vorig jaar bereikte na acht ronden een zeventig-plusser de top van de Olympus. Nu kwam Anton Schotanus (73) – voor de derde keer alweer – na acht rondjes Zwitsers met zijn meestal heldere, nuchtere speelstijl alsnog bovendrijven. Het leverde hem onder meer de Geert van Dijk trofee op, vernoemd naar de beroemste WSDV’er die in 1959 nog een (met 26-14 verloren) match om de wereldtitel met Iser Koeperman heeft gespeeld. Tevens is de oud-bondsvoorzitter in september de officiële Oranje-representant op het EK veteranen in Korbach met alle prettige financiële consequenties vandien.

De organisatie was erin geslaagd nóg meer makke (nou ja…) schapen in het hok te krijgen. Er kon nog net een tafeltje bij waardoor er nu zelfs 86 dammers en twee damsters in De Doorbraak konden worden geherbergd. De zestig- en de zeventigplussers waren numeriek duidelijk in de meerderheid maar deden qua strijdlust, durf en creativiteit niet voor de ‘jonkies’ onder. Speel bijvoorbeeld Frank Teer-Riupassa, Van Westerloo-Frank Teer en Schotanus-Ivens maar eens na: bepaald geen ouwe mannetjesdam, hier waren jonge honden aan het werk. Ook maakte Rafail Zdoroviac zijn bijnaam van Der Alter Fuchs weer eens meer dan waar en vond zichzelf in de suptop terug.

Tevens was er een dark horse. Cock van Wijk miste weliswaar in het spektakelstuk met Andrew Tjon A Ong (hoogstwaarschijnlijk?) de winst maar leek lang, heel lang op weg naar een grote verrassing. Tevens was hij zo sportief in de zesde ronde zonder te spelen remise overeen te komen met Schotanus. Schotanus kon daardoor zonder een ‘papieren nul’ de crematie van zijn broer bijwonen. Uiteindelijk werd de goed en met durf dammende Utrechtse uitschieter in de laatste ronde toch nog door Frank Teer een halt toegeroepen. Hij finishte daardoor als derde, nipt achter Andrew Tjon A Ong (beste 50-plusser) maar vóór Henk Grotenhuis ten Harkel (speelde een wat ongelukkig NK) en Frank Teer (beste 60-plusser vóór broer Paul).

Titelverdediger Fred Ivens kon geen potten breken en werd slechts twaalfde. Leo Steyntjes, net terug van zijn Australische trainingskamp, was de beste van de vijf 80-plussers en bij de vrouwen troefde Iepie Poepjes dit keer eens haar ‘eeuwige rivale’ Barbara Graas af.

De prijzen werden – zoals gebruikelijk – uitgereikt door de bondspreses. Hans Vermeulen (‘Een mooie traditie. Wéér een schitterend toernooi achter de rug’) gaf Henk Kleinrensink in de vorm van het erediploma van de KNDB de eer die hem toekwam. De Wageningse routinier heeft zich alle twaalf keer met de organisatie belast, dit keer voor het eerst – als penningmeester – geassisteerd door Arie Janssen van Doorn. Kleinrensink heeft tien keer ook zelf meegedaan, met een zilveren en twee bronzen plakken in het 60+-klassement als hoogtepunten.

Het gezegde ‘shit happens’ moest ook letterlijk worden genomen toen het herentoilet verstopt bleek, het zinkputje moest worden leeggezogen en pionnen in de kantine de deelnemers de looproute aangaven. Het deed geen afbreuk aan de sfeer en ook niet aan de omzet aan de bar waarachter de drie gratiën-in-nieuwe samenstelling Trudie, Sanne en Britta (haar foto hangt boven mijn bed) met hun meest verleidelijke glimlach de ene bestelling na de andere konden laten noteren.

Volgens goed gebruik werd iedere ronde (lachend) ingeluid met het voordragen van een of meer limmericks (zie de website). Zoals deze van Cor van Setten:


Een schizofrene dammer uit Dordt
zag tien schijven meer op het bord.
Hij kreeg meelij met zijn tegenstander
en offerde de ene schijf na de ander.
Maar kwam later tien schijven tekort.

WSDV-voorzitter Gerhard Gerritsen sloeg in zijn slotwoord de spijker op z’n kop met de constatering dat het toernooi voor velen ‘een jaarlijkse reünie is waar vriendschap en verbondenheid als een rode draad doorheen lopen’. Na het traditionele stamppotbuffet was het dan ook massaal ‘tot de volgende keer’. Wie echter op 17 april 2016 in Wageningen van de partij wil zijn moet wachten tot 1 november als de inschrijving open gaat en dan nog snel zijn ook. Want onder het motto ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’ is het toernooi binnen twee, drie weken al volledig volgeboekt. Wat meteen alles zegt over nut en noodzaak van dit NK.

Frank Teer belastte zich weer met de inzendingen voor de combinatieprijs. Hij had zijn keuze eigenlijk al gemaakt toen Henk de Witt op het allerlaatste moment nog vernietigend uithaalde tegen de Hollands/Oostenrijkse skileraar (zo ziet hij er ook uit) Peter Moraal.

Na 48-43 was het hoogstwaarschijnlijk remise geworden. Edoch: 48-42? 14-20 25×14 19×10 30×19 23×14 33×24 15-20 24×4 14-19 4×22 19-23 28×19 de violen zwellen aan; 17×48 26×17 48×47! En Henk kwam handen tekort.

In diagram 2 zat de debuterende Delftse dammer/artiest/organisator aan de verkeerde kant van het bord. Het plan 37-31 26×37 32×41 23×32 38×27 21×32 42-37? oogt goed maar is optisch bedrog zoals Cock van Wijk hardhandig aantoonde: 16-21! 37×28 14-20 25×23 en nu het achterommetje 21-27 30×8 27×49 en omdat 8-2 eenvoudig faalt moesten Henk en Cock van poleposition wisselen.

Jan Kok, ook al een nieuwkomer, deed het prima en draaide met een score van +2 in de subtop mee. Dé man van de stichting The Hague Open nam met een ultieme truc Leo Steyntjes nog te pakken (diagram 3): 26-31? en nu verrassend 22-6! 31×22 6×28 39×9 28-14!! en ik kan me voorstellen dat Leo toen de Nederlandse taal met enkele geheel nieuwe uitdrukkingen heeft verrijkt….

Zie ook de aparte, keurig door Gerrit Roeterdink verzorgde NK-website op: onkveteranen.nl